باز ای و کنارم بنشین

باز آی کنارم بنشین تا به تو گویم

آن را که به صد نامه و دفتر نتوان گفت

حاشا چه نیازی به سخن زانکه نگاهم

گوید آنرا که نشاید به زبان گفت

دور از تو در این خانه شادی کش و خاموش

روزان و شبانم همه آئینهء غم بود

ای هستهء هستی امید نهد نیستی من

بعد از تو وجودم نمی از ابر الم بود