|
غمدیدگان میگویند: زیبایی مهربان و ملایم است.
شوریدگان میگویند: زیبایی از جنس قدرت و هراس است.
خستگان و فرسودگان میگویند: زیبایی زمزمه ای نرم است و در روح سخن می گوید.
هنگام شب نگهبانان میگویند: زیبایی طلوع خورشید در سحرگاهان از مشرق است.
هنگام نیمروز کارگران میگویند: زیبایی از پنجره های غروب خورشید روی زمین خم می شود.
در زمستان آنها که در برف مانده اند می گویند: زیبایی با بهار جست و خیز کنان از روی تپه پائین می آید.
در گرمای تابستان دوره گردان می گویند: زیبایی را دیدیم که با برگهای پائیزی رقص کنان نزدیک می شود.
براستی نه از زیبایی بلکه از نیاز های برنیامده سخن گفته اند .... و من زیبایی را پرواز پرستو در آسمان رفاقت می دانم شما آن را در چه می بینید؟
|
