|
يكــي از بزرگـــــــان گفت: در كوفه كــــودكي را ديــــدم كـــــــه در زير دريچه اي ايستاده بـــــود و ناني در دست گـــــرفته و پاره پاره از آن نان بـــــاز ميكند و بـــدان دريچه اشارت ميكــــــرد و ميخورد، و من از آن متعجب شــــــدم. ناگاه پدر آن كـــــــودك برسيد و گفت: اينجــــــا چه ميكني؟
گفت: مينمايد كــــه درين خانه زيرهبايي نيكــــــــو پخته اند و بوي زعفران خوش ميآيد اكنون من نــــان خويش به بـــــوي آن زيرهبا ميخـــــورم. پدر چـــــون اين بشنيد سيلي محكم بر گــــــردن آن كـــــودك زد و گفت: اي حرامـــــزاده! هــــم از اكنون نان بي نانخـــــورش نميتواني خــــــورد! و طبيعت خــــود را بدين عـــــادت كني و من طــاقت مؤونت تو ندارم. راوي ميگـــــويد: من ازين حــــال متعجب شـــــدم و بدانستم كـــــه از او منحوستر در عـالم بخيلــــي نتوانــــد بـــــود.
|
