هرچه کنی به خود کنی

 در عهد رسالت سيد المرسلين ـ عليه الصلوة و السلام ـ چون اين آيت فرو آمد كه (اگر نيكي كنيد براي خود كردهايد و اگر بدي كنيد نيز براي خود. اسري، آيه 7)، يكي را از ياران رسول ـ صلي الله عليه و سلم ـ نظر بر جمال مخدره اين معني افتاد و شب و روز اين آيت را ميخواند. يكي از زنان جهود را بر وي حسد آمد و آتش حسد در نهاد او افـــــــروخته گشت و گفت: باش تا معني اين كلمه را بر خلق ظاهر گردانم. پس قدري حلوا بساخت و زهر در آنجا تعبيه كرد و بدان مرد داد. مــــــرد آن را بستد و به صحرا بـــرون رفت. دو جوان را ديد كه ميآمدند و اثر سفر بر جبين ايشان ظاهر گشته بــود. آن صحابي ايشان را گفت: در نان و حلوا رغبت داريد؟ ايشان امتناع ننمودند. مـــــــرد آن نان و حلوا در پيش ايشان نهاد و هر دو آن را تناول كردند و در حال بيفتادند و بمردند. اين خبر در مدينه افتاد. آن صحابي را بگرفتند و پيش سيد عالم ـ صلي الله عليه و سلم ـ آوردند. رسول از وي پرسيد كه آن نان و حـــــــلوا از كجا آورده بودي؟ گفت: مرا فلان زن جهود داده بود. آن زن را باز طلبيدند. چـــــــون بيامد، آن دو جوان را بديد و هر دو پسران او بودنـــــــد كه به سفر رفته بودند و باز گرديده. زن جهود در دست و پاي رسول افتاد. و گفت: صدق اين مقالت مرا معلوم شد كه من اگر چه بد كرده ام اما با خود كردم و آن بدي به من بازگشت و به تحقيق معني اين آيت را (گر نيكي كنيد براي خود كرده ايد و اگر بدي كنيد نيز براي خود. اسري، آيه 7 ) بدانستم.

ارسالی هنگامه زهرا فروغ