حکایت زاهد

یکی از معتبدان شام چند سال در بیشه ای زندگانی کردی و برگ درختان خوردی. یکی از پادشاهان آن طرف به حکم زیارت به نزدیک او رفت و گفت: اگر مصلحت بینی در شهر از بهر تو مقامی سازم که فراغ عبادت به از این دست دهد و دیگران هم به برکات انفاس شما مستفید شوند و به اصطلاح اعمال شما اقتدا کنند. زاهد قبول نکرد. وزرا گفتند: پاس خاطر ملک را رئا باشد اگر چند روزی به شهر اندر آئی و کیفیت مکان معلوم کنی، پس اگر صفای وقت عزیزان را از صحبت خلق کدروتی باشد اختیار باقی است.عابد به شهر در آمد و سرابستان خاص ملک بدو پرداختند. مقامی دلگشای روان آسای.

گل سخش چو عارض خوبان

سنبلش همچـو زلف محبوبان

همچنـــان از نهیب بر عجوز

شیر نا خورده طفل دایه هنوز

ملک در حال کنیزکی خوب روی پیش فرستاد.

از این مه پاره ای، عابد فریبی

ملایک صورتی طاووس زیبی

بعد از دیــــدنش صورت نبندد

وجـــــــود پارسایان را شکیبی

همچنین در عقب او غلامی بدیع الجمال، لطیف الاعتدال که زور بازوی جمالش پنجهء تقوی شکسته بود و دست قوت صاحبدالان برکتف بسته.

عابد، طعامهای لطیف خوردن گرفت و کسوت های نظیف پوشیدن و از فواکه و حلاوت تمتع یافتن و در جمال غلام و کنیزک نگریستن، و حکما گفته اند:

زلف خوبان زنجیر پای عقل است و دام مرغ زیرک

در سر کا تو کردم دل و دین با همه دانش

مرغ زیرک به حقیقت منم امروز و تو دامی

فی الجمله، دولت وقت مجموع به زوال آمد. چنان که گفته اند:

هر که هست از فقیه و پیر و مرید

وز زبـــــان آوران پـــــــاک نفس

چـــــــون به دنیای دون فرود آمد

به عسل در بمـــاند پـــــای مگس

باری ملک به دیدن او رغبت کرد. عابد را دید از هیات نخستین بگردیده و سرخ و سفید برآمده و فربه شده و لبس ثمین پوشیده و بر بالش دیبا تکیه زده و غلامی پری پیکر با مروحه طاووسی بالی سرش ایستاده ملک، بر سلامت حالش شادمانی کرد و از دری سخن گفتند تا به انجام سخن ملک گفت: من این دو طایفه دوست می دارم از عالمیان: یکی علما و دیگری زهاد.

وزیری فیلسوف جهاندیده حاضر بود گفت: ای پادشاه شرط دوستی آن است که با هر دو طایفه احسان کنی: علما را زر بده تا دیگر بخوانند و زهاد را چیزی مده تا زاهد بمانند.

خاتون خوب صورت پاکیزه روی را

نقش نگـــار و خاتم پیروزه گو مباش

درویش نیـــــک سیرت فرخنده روی

نان رباطه ولقمهء در یوزه گو مباش