|
شما هنگام سختي دعـــــا مي كنيد و در هنگام فقر و نياز زبان به نيايش مي گشاييد . كاش در روزگار نعمت و شادي نيز دعا مي كرديد .
زيرا ، حقيقت دعا جز اين نيست كه شما هستي خويش را در اثير آسماني و اكسير زندگي گسترش مي دهيد . اگر براي نيل به شـــــادي دعا مي كنيد و ظلمات غمهاي خويش را به آسمان مي فرستيد ، شادي شما نيز بـــــايد نور صبگاه قلبتان را در فضا پخش كند . و اگر هنگامي كه روحتان شما را به دعا مي خواند كـــاري جز گـريه نمي توانيد كرد ، روحتان بايد شما را چندان بدين گريه برانگيز و چنــــدان پافشاري كنـــد تا بتوانيد با خنده و شادي به آستان دعــــــا رويد .
وقتي دعا مي كنيد شما به معراج مي رويد و با همه كساني كه در آن دم به دعا نشسته اند ديدار مي كنيد و جز آنان كه دعا مي كنند كسي را زيارت نخواهيد كرد . پس بگذاريد زيارت نامريي شما از اين معبد خاطر چيزي جز وجد و شادي و همراز شدن با جان جهان نباشد . زيرا اگــر در اين معبد در آييد و شمــــا را جز خــــواستن سودايي نباشد ، شما را جيزي نخواهند بخشيد . و اگر بدين معبد وارد شويد تا خود را بيفكنيد و خوار داريد ، شما را عزيز و بلند نخواهند كرد . و حتي اگر به معبد آييد تــا براي خير ديگران چيزي طلب كنيد دعاي شما را اجابت نخواهند كرد . همين كــــه به حريم اين معبد ، پنها ن وارد شويد شما را كافي است .
من نمي توانم شما را دعاي بياموزم و كلمـــاتي تعليم كنم كه بدان خدا را نيايش كنيد . خداوند به كلمات شما گوش نخواهد كـرد ، مگر آن كلمات را خود بر زبان شما جاري كند . و من نمي توانم دعاي درياها و جنگها و كوه ها ر ا به شما تعليم دهم . اما شما كه از كوهها و دريا ها و جنگها زاده شده ايد مي توانيد دعاي آنها را در قلب خود بيابيد . اگر در آرامش شب گوش فرا داريد ، صداي آنها را در سكوت خواهيد شنيد كه : اي پرودگار ما ، اي نفس در پرواز ما ، اين خواست تو است كه در ما مي خواهد . اين آرزوي تــــو است كه در ما آرزو مـــــي كند . اين شوق تو است كه شبها ي ما را روز می گرداند . شبها يي كه از آن توست و روزهايي كه ملك تو ست . ما نمي توانيم چيزي از تو بخواهيم ، زيرا تو نياز ها ي ما را نيك مـــي داني پيش از آنكه نيازها در ما زاده شود. نياز حقيقي ما تويي و اگر تو خود را بيشتر به ما دهي همه آرزوها ي ما را بر آورده كرده اي .
از جبران خلیل جبران
|
